1364

In een klinische studie door farmaceuten Johnson & Johnson en GlaxoSmithKline is gekeken naar een nieuwe methode voor het behandelen van hiv.

De proef vond dat een tweemaandelijkse injectie met hiv-medicijnen net zo effectief als dagelijkse medicatie. Nu slikken mensen met hiv nog elke dag hiv-medicatie. Paul Stoffels (Johnson & Johnson) zei dat de injectie – een mix van rilpivirine en cabotegravir, ontwikkeld door ViiV Healthcare – mogelijk een grote verandering kan betekenen in de strijd tegen hiv. Hij voegde eraan toe dat de nieuwe hiv-behandeling regime mogelijk op de markt komt in 2020, afhankelijk van de eerste resultaten van grotere trial.Dr John C Pottage van ViiV Healthcare zei: ‘Deze eerste fase IIb-data zijn veelbelovend en bouwen voort op de resultaten die we tot nu toe hebben gezien. We kijken uit naar verdere resultaten als we fase III van de ontwikkeling beginnen.’

Peter Dombret (47) wil lotgenoten ondersteunen. Lees zijn artikel in Primo Magazine.

1361

Link: http://users.telenet.be/peterdombret/primo-magazine-peter-positief.pdf

Patiënten moeten sneller geneesmiddelen krijgen stelt WHO, België herbekijkt regelgeving

Als het van de Wereldgezondheids-organisatie afhangt, moet iedere hiv-patiënt meteen na de diagnose medicatie krijgen. Ook in ons land kunnen patiënten pas geneesmiddelen krijgen als hun immuniteit onder een bepaalde waarde duikt. Het RIZIV herbekijkt nu de regelgeving.

1359

Drie jaar geleden raakte Kris (34) besmet met het hiv-virus. "Tien dagen later wist ik al dat ik de ziekte had. Eén keer onveilige seks had me met het virus opgezadeld. Pure pech." Toch startte zijn dokter geen behandeling op. "Mijn immuniteitswaarden waren nog té goed. Mijn arts vond het niet nodig dat ik al geneesmiddelen zou slikken en zei dat de pillen in mijn geval toch nog niet werden terugbetaald.

In het boek 'Peter Positief' vertelt Peter Dombret op inspirerende wijze hoe hij zijn hiv-besmetting een plaats heeft weten te geven in zijn leven. 'Mijn motto is: "Ik ben seropositief, maar laat die 'sero' maar vallen."

"Gelukkig heb ik deze keer al meer tact dan bij mijn eerste coming-out".

1358

Het is augustus 1995 en Peter Dombret, op dat moment net 28 jaar, krijgt het verdict: hij is seropositief, een diagnose die in die tijd nog bijna gelijkstaat aan een doodvonnis. Dat zijn toenmalige vriend en grote liefde Tom al langer seropositief is, daarvan op de hoogte is, en hem al dan niet bewust besmet heeft, maakt het drama nog groter. Maar wonderlijk genoeg krabbelt Peter overeind en hij slaagt erin de ziekte een plaats te geven. 'Mijn motto is: "Ik ben seropositief, maar laat die "sero" maar vallen', aldus Peter.

Mijn tweede coming-out

Ik moet aan Friedrich Nietzsche denken.

'What doesn't kill you makes you stronger.'

Ook nu komt het positieve in mij naar boven. En niet alleen maar letterlijk. Mijn dagelijks leven gaat verder. Ik moet me herpakken. Het is tijd om een aantal mensen in te lichten over mijn seropositief-zijn. Zo zit ik er niet alleen mee en kan ik er ook over praten met andere mensen dan alleen de dokter en mijn collega. Ik licht eerst mijn ouders in. Ze zijn er al van op de hoogte dat mijn relatie met Tom in een serieuze dip zit, maar ze zijn zich totaal niet bewust van de werkelijke reden van de breuk. Ik nodig ze uit in Antwerpen, om iets te komen drinken. Dat doen ze. We spreken af in het Centraal Station. Waarom daar? Geen idee. Ze komen er zelf ook geregeld om iets te drinken in het mooie stationscafé. Gelukkig heb ik deze keer al meer tact dan bij mijn eerste coming-out. Ik vertel het voorzichtig, maar direct: 'Moeder, vader, jullie weten dat ik erg verliefd ben op Tom, maar dat de prille relatie voortijdig is afgebroken. Het heeft spijtig genoeg een hartbrekende reden, met grote consequenties. Ik ben in die korte relatie ook seropositief geworden.' Bonk. Koude douche.

Toch volgt er geen uitbundige reactie. Niet meteen gehuil. Wel verwondering over het nieuws. Mijn ouders nemen het dus niet slecht op, ook al weten ze op dat moment niet veel over hiv, aids en seropositief zijn. Ze blijven er ijzig kalm onder. Pas jaren later vertellen mijn ouders mij dat ze, enkele weken na mijn onthulling, zijn gaan praten over mijn situatie bij een opvangdienst van het Tropisch Instituut (voluit het Instituut voor Tropische Geneeskunde in Antwerpen). Dat had ik ze ook aangeraden. Verder zochten mijn ouders op eigen houtje informatie, zonder dat ik het wist en zonder mij te belasten. Niet veel meer dan dat. Ze konden het goed plaatsen en loslaten. Ze rekenden op Peter Positief om het zelf ook goed te verwerken. Ze kennen mij op die manier, anders laat ik wel van me horen. Bovendien zagen ze dat ik het rustig aan hen kon openbaren. Dat stelde hen gerust. Ik stond er eigenlijk niet bij stil dat ook mijn ouders behoefte zouden kunnen hebben aan informatie en begeleiding, en dat ook zij het een plek moesten geven. Uiteindelijk hebben ze zich goed gered. Door het te vertellen aan mijn ouders, gooi ik het gewicht van mijn schouders. Het taboe en stigma rond mijn seropositieve status zijn doorbroken. Ik kan het nu ook aan anderen vertellen.

Volgens de Wereldgezondheidsorganisatie zou iedereen die besmet is met het hiv-virus onmiddellijk op een driedubbele medicinale kuur van antiretrovirale drugs gezet moeten worden. Iedereen die risico loopt op besmetting zou bij wijze van preventie ook over een verkleinde dosis van de drugs moeten beschikken. Volgens WGO gaat het wereldwijd om miljoenen mensen.

1350

Vandaag publiceerde de Wereldgezondheidsorganisatie een document waarin ze haar nieuwe richtlijnen omtrent de behandeling en preventie van hiv voorstelt. De nieuwe richtlijnen betekenen een aanzienlijke verstrenging tegenover de vorige voorschriften, wat ervoor zorgt dat het aantal mensen dat wereldwijd in aanmerking komt voor een behandeling, met maar liefst negen miljoen de hoogte in gaat. Terwijl de voorgaande regelgeving de driedubbele antiretrovirale therapie aanbeval voor homo's, prostituees en mensen met een besmette partner, nemen de nieuwe richtlijnen nu ook miljoenen vrouwen en meisjes met een verhoogd risico in Afrika op.

Behandeling

Volgens die nieuwe richtlijnen zou iedereen die lijdt aan hiv per direct onder een drievoudige kuur van antiretrovirale drugs geplaatst moeten worden. De specifieke combinatie aan drugs - waarbij elke drug ingezet wordt in een andere fase van de ziekte - zorgt ervoor dat het hiv-virus min of meer onder controle kan worden gehouden.  De therapie zorgt ervoor dat de patiënten in kwestie minder last van het virus ondervinden, dat de functies van hun immuunsysteem intact blijven en dat ook infecties - die anders mogelijk de dood tot gevolg zouden hebben - uitblijven.

Ruim 70 procent van de nieuwe hiv-infecties onder mannen die seks hebben met mannen (MSM) wordt veroorzaakt door mannen die niet weten dat ze hiv hebben.

Oproep tot alertheid acute hiv-infectie

Juist in de beginnende fase van hiv, ‘de acute hiv-infectie fase’, wordt het virus het makkelijkst doorgegeven. Om verdere overdracht te voorkomen en voor de eigen gezondheid is het daarom belangrijk om al in deze fase met hiv-remmers te beginnen. Daarom starten, in het kader van het H-team-initiatief (Hiv Transmissie Eliminatie Amsterdam), Soa Aids Nederland en de GGD Amsterdam dinsdag 18 augustus met een nieuwe aanpak die geïnfecteerde MSM ondersteunt bij het zo snel mogelijk vaststellen en behandelen van hun hiv-infectie.

Hebikhiv.nl

1348

Aan de basis van de nieuwe aanpak staat de ‘Symptomencheck’, een vragenlijst die mannen zelf invullen op www.hebikhiv.nl. Aan het begin van een infectie doen zich vaak bepaalde symptomen voor. Wanneer blijkt dat mannen, kort na het hebben van onbeschermde seks, verschijnselen hebben die lijken op een beginnende hiv-infectie, krijgen zij via de Symptomencheck een verwijsbrief waarmee zij direct terecht kunnen bij de GGD Amsterdam. Daar opent 18 augustus een speciaal loket voor acute infecties. Een nieuw testapparaat daar spoort meteen bij de eerste symptomen een hiv-infectie op. Bij de hiv-behandelcentra in Amsterdam is vervolgens een versnelde procedure ingericht die ervoor zorgt dat iemand met een acute hiv-infectie diezelfde dag nog terecht kan voor eventuele behandeling.

1347

'Homoseksuele moslims worden nergens veroordeeld in de koran.' (© Yohanne Lamoulere)

Imam, openlijk homoseksueel en grondlegger van een Parijse moskee waar homo’s, lesbiennes en transseksuelen, maar ook atheïsten, welkom zijn. Gehuwd en weer gescheiden, voorvechter en dromer van een progressieve islam, die zelfs blasfemie moet kunnen omarmen. De Brusselse organisatie Omnya vond met Ludovic-Mohamed Zahed de perfecte spreker voor haar slotconferentie, nu vrijdag in De Markten, van een actieweek tegen homofoob geweld, taboes en stereotiepe denkpatronen over homoseksualiteit in de Arabisch-islamitische cultuur.

H et levensverhaal van de theoloog, en doctor in de antropologie en sociologie, leest als een bildungsroman met veel wendingen. Als eenjarige verhuist hij met zijn ouders van Algerije naar Frankrijk. Rond zijn achtste vraagt hij zich af of hij een jongen of een meisje is. Broerlief slingert hem meermaals naar het hoofd: ‘Dat zal je leren een man te zijn.’

In 1991 breekt de Algerijnse burgeroorlog uit en trekt Zahed als tiener naar de buitenwijken van Algiers, waar hij onderwezen wordt in de salafistische leer en waar hij een radicale islamist wordt. “Dat betekende vijf keer bidden per dag. Maar in dat ‘pakket’ zat ook homofobie en vrouwen- en jodenhaat. Je reinste fascisme,” zegt hij.

Hij leert de Koran uit het hoofd en realiseert zich dat hij verliefd is op een korangeleerde. Hij is 17. Een shock, zo zegt hij zelf, “want ik zag mezelf als homohater.”

Eenmaal terug in Frankrijk, negentien intussen en uitspraken zoals ‘trouw snel, dan gaat het wel over’ naast zich neerleggend, waagt hij zich aan een relatie met een man die zich politiek bekent tot het Front National, én hem besmet met HIV. Opnieuw een schok.

Op zijn 21ste raapt hij al zijn moed bijeen – zijn rugzak is gepakt – en licht hij zijn familieleden in. Moeder zal vier jaar nodig hebben om de boodschap te aanvaarden, vader reageert minder afkeurend dan gedacht, ook al zegt hij: “Je zal verstoten worden, dus kom niet huilen op mijn schouder.”
De uiteindelijk steun van zijn familie is cruciaal en de kiem van elk later engagement, zegt hij, maar ook van zijn herwonnen geloof in de islam na een jarenlange afzwering die uiteindelijk “voelde als een afgehakte arm.”

Ludovic-Mohamed Zahed stort zich in de studies en in 2010 richt hij de organisatie Homosexuels musulmans de France op. Twee jaar later stampt hij een inclusieve moskee uit de grond, de allereerste in zijn soort. Zeg niet ‘gay moskee’, want heteroseksuelen zijn er meer dan welkom. Ze zijn zelfs in de meerderheid. Ook joden, christenen en atheïsten zijn welkom en er is - uiteraard - geen gescheiden gebedsruimte tussen mannen en vrouwen. Het is “gewoon een gemeenschappelijke ruimte om te bidden”.

Het Amerikaanse farmaceutisch bedrijf Turing Pharmaceuticals, dat eerder deze week in opspraak kwam nadat het de prijs van een medicijn voor onder meer aidspatiënten met 5.000 procent had verhoogd, draait die beslissing nu enigszins terug.

1346

Martin Shkreli, baas van Turing, tijdens een interview met CBS ©

De 32-jarige topman Martin Shkreli, voordien actief op de beurs, en ook daar niet onbesproken, beloofde tegenover Amerikaanse media dat hij de prijs zal laten zakken, maar zei nog niet met hoeveel precies.

De forse prijsverhoging leidde de voorbije dagen tot een polemiek in de Verenigde Staten over de positie van de farmaceutische industrie. Onder meer presidentskandidate Hillary Clinton kondigde aan de sector meer aan banden te willen leggen.

Het medicijn waarover het gaat is Daraprim. Het wordt gebruikt tegen toxoplasmose, een parasitaire infectie. Shkreli kocht de productie en verspreiding van het medicijn in augustus over. Turing verhoogde de prijs per tablet van 13,5 dollar naar 750 dollar (volgens de BBC kost het middel in Europa een fractie van de oorspronkelijke Amerikaanse prijs).

Levensbelang

Het medicijn is voor mensen met een verminderde weerstand, zoals sommige baby's of aidspatiënten, van levensbelang.

Van het medicijn, dat al 62 jaar in de handel is, en dat geen beschermd patent meer heeft, wordt zo weinig verkocht, dat er nooit een generische variant is uitgebracht.

1345

Een hiv-virus (rond) dringt een cel binnen.

Het Instituut voor Tropische Geneeskunde in Antwerpen (ITG) start “Be-Prep-ared”, het eerste Belgische onderzoeksproject onder homomannen naar de toepasbaarheid van preventieve hiv-medicijnen als aanvulling op de huidige hiv-preventiestrategie in België. De onderzoekers hopen dat dit kan bijdragen om het hoge aantal nieuwe hiv-infecties terug te dringen bij bepaalde groepen homomannen die verhoogd risico lopen op een hiv-infectie.

Het VU medisch centrum en het Mulier Instituut hebben vier patiëntengroepen geënquêteerd over sporten en ontdekten dat patiënten meer begeleiding verwachten uit medische hoek.

1344

De onderzoekers ondervroegen 627 patiënten met borstkanker, hiv, diabetes of een depressie. Patiënten gaven aan dat er tijdens hun medische traject nauwelijks aandacht was voor sport. Vooral hiv-patiënten vonden dat er meer aandacht voor moet komen, maar ook onder patiënten met borstkanker, depressie of diabetes vond zeker een derde van de enquêtedeelnemers dat er nauwelijks aandacht voor sport was in het behandeltraject.

Dit is opmerkelijk omdat er speciaal aanbod bestaat voor deze laatste patiëntengroepen zoals Herstel & Balans na borstkanker, runningtherapie en leefstijlprogramma’s bij diabetes. Ook de NHG-Standaard voor diabetes noemt sporten bij de leefstijladviezen. Meer dan de helft van de enquêtedeelnemers vond dat ze na de diagnose niet goed waren begeleid om weer te gaan bewegen of sporten.

Wat patiënten precies hadden verwacht aan medische begeleiding bij het sporten, is met deze enquête nog niet opgehelderd. Een hiv-patiënt gaf wel aan dat hij regelmatig last heeft van spieren en gewrichten, maar niet weet in hoeverre dat samenhangt met de medicatie of de hiv zelf. ‘Ik vind hier weinig ondersteuning in om dit na te gaan en mis begeleiding hierin.’

De ondervraagde patiënten sportten gemiddeld tot vaak. Van de ondervraagde diabetespatiënten type 1 sport 97 procent, voor type 2 is dat 90 procent. Bij patiënten met borstkanker was dat aandeel 86 procent, en bij depressie en hiv 75 procent. Ter vergelijking: van de gemiddelde bevolking sport 73 procent. Fitness was de populairste sport onder de ondervraagde patiënten.

De enquête is gedaan in het kader van het NWO-project ‘Sport in Tijden van Ziekte’. De onderzoekers doen nu een kwalitatieve vervolgstudie naar hoe het beter kan. Ze gaan daarbij niet alleen patiënten maar ook zorgverleners ondervragen.