Naar aanleiding van berichten over een uitgeprocedeerde asielzoekster die in Brugge geen medische hulp meer kan krijgen, pleiten de Belgische aidsdokters voor regularisering van seropositieve asielzoekers. Het huidige uitwijzingsbeleid leidt tot schrijnende toestanden, zegt Frankie Devuyst van HIV Vereniging België.

Staatssecretaris voor Asiel en Migratie Theo Francken (N-VA) zegt bereid te zijn naar de artsen te luisteren,maar zegt ook dat hij een algemeen beleid moet uitstippelen.

 

1294

Deze week kwam aan het licht dat het AZ Sint-Jan in Brugge geen medische hulp mag geven aan twee uitgeprocedeerde patiënten, onder wie een Congolese vrouw die met het hiv-virus is besmet. "Dergelijke schrijnende toestanden maken wij elke dag mee", zegt Frankie Devuyst van HIV Vereniging België. "Zo lang een met hiv besmette asielzoeker in een procedure zit, mogen wij medische hulp geven, maar als het asiel is geweigerd, moeten wij die hulp stopzetten."

De aidsdokters trekken aan de alarmbel. "Deontologisch kunnen  wij dat als arts niet vatten", zegt Devuyst tegen onze redactie. "Dit strookt niet met de mensenrechten." Vorige week slaakte ook dokter Rémy Demeester van het aidsreferentiecentrum in Charleroi al een noodkreet: (http://www.hivverenigingbelgie.be/node/1560)

Tot 2010 werden de meeste seropositieve asielzoekers geregulariseerd omdat de medische zorg in de landen van herkomst vaak ofwel gebrekkig is, ofwel gewoon niet beschikbaar. "Sinds 2012 wordt steevast verwezen naar artikel 9ter van de Vreemdelingenwet, waarbij rekening wordt gehouden met de bedreiging van de fysieke integriteit van een patiënt. Maar in werkelijkheid komt het erop neer dat dit alleen geldt als iemand binnen de drie maanden kan overlijden."  Frankie Devuyst wijst erop dat artsen zich onmogelijk kunnen uitspreken over dergelijke termijnen.

In de praktijk betekent dat meer uitwijzingen. "Ze baseren zich op het internet om te bepalen of er in een land anti-retrovirale middelen aanwezig zijn", zegt Devuyst. "Alleen in Zuid-Soedan zijn geen retrovirale middelen beschikbaar, maar dat betekent niet noodzakelijk dat die middelen in de andere landen vlot beschikbaar zijn voor iedereen. Zo weet ik van iemand die zo'n 1.200 kilometer te voet moet afleggen om tot bij een arts te raken."

Ook bedreiging voor de volksgezondheid

Devuyst wijst erop dat veel seropositieve uitgeprocedeerden ofwel in een andere land asiel proberen te vragen, ofwel gewoon onderduiken in de illegaliteit. "Meestal komen ze dan in de prostitutie terecht omdat ze geen andere bronnen van inkomsten hebben. Omdat ze niet meer worden behandeld, zijn ze ook superbesmettelijk." Indirect vormen deze mensen dus ook een gevaar voor de volksgezondheid.

Devuyst en HIV Vereniging België pleiten onomwonden voor een regularisatie op medische grond voor dergelijke mensen. "Het gaat om enkele tientallen gevallen", zegt hij.

Hij verzet zich tegen het beeld van een mogelijk aanzuigeffect. "Meestal gaat het om vluchtelingen die pas na aankomst hier te weten komen dat ze besmet zijn. Voordien weten ze niet eens dat ze met het hiv-virus zijn besmet.

"Dringende medische zorgen voor iedereen"

"Wij staan open om naar de artsen te luisteren als ze dat willen", reageert staatssecretaris voor Asiel en Migratie Theo Francken (N-VA). Hij is formeel: "Dringende medische zorgen in ons land zijn beschikbaar voor iedereen." Klaarblijkelijk horen anti-retrovirale middelen niet per definitie bij die categorie.

Hoe dan ook moet er een asielbeleid worden gevoerd. "Er kan een negatieve beslissing voor een seropositieve asielzoeker komen als de bevoegde instanties oordelen dat er zorg aanwezig is in het land van herkomst. In dat geval krijgt die overbruggingsmedicatie mee."

Francken verzet zich tegen de kwalificatie dat ons land mensenrechten zou schenden door seropositieve uitgeprocedeerden terug te sturen. "Dat zegt ook het Europees Hof voor de rechten van de Mens. "Hij wijst erop dat de regels net zijn aangescherpt om een aanzuigeffect te voorkomen. "Vergeet niet dat er in Sub-Saharisch Afrika 20 miljoen HIV-besmette mensen leven."

"Uitwijzen seropositieve asielzoekers is onmenselijk"

VRT Nieuws/deredactie.be: zaterdag 23/05/2015 - 15:39  Rik Arnoudt

Naar aanleiding van berichten over een uitgeprocedeerde asielzoekster die in Brugge geen medische hulp meer kan krijgen, pleiten de Belgische aidsdokters voor regularisering van seropositieve asielzoekers.

Het huidige uitwijzingsbeleid leidt tot schrijnende toestanden, zegt Frankie Devuyst van Hiv Vereniging België.

1291

Deze week kwam aan het licht dat het AZ Sint-Jan in Brugge geen medische hulp mag geven aan twee uitgeprocedeerde patiënten, onder wie een Congolese vrouw die met het hiv-virus is besmet. "Dergelijke schrijnende toestanden maken wij elke dag mee", zegt Frankie Devuyst van Hiv Vereniging België. "Zo lang een met hiv besmette asielzoeker in een procedure zit, mogen wij medische hulp geven, maar als het asiel is geweigerd, moeten wij die hulp stopzetten."

De aidsdokters trekken aan de alarmbel. "Deontologisch kunnen  wij dat als arts niet vatten", zegt Devuyst tegen onze redactie. "Dit strookt niet met de mensenrechten." Vorige week slaakte ook dokter Rémy Demeester van het aidsreferentiecentrum in Charleroi al een noodkreet.

Tot 2010 werden de meeste seropositieve asielzoekers geregulariseerd omdat de medische zorg in de landen van herkomst vaak ofwel gebrekkig is, ofwel gewoon niet beschikbaar.

"Sinds 2012 wordt steevast verwezen naar artikel 9ter van de Vreemdelingenwet, waarbij rekening wordt gehouden met de bedreiging van de fysieke integriteit van een patiënt. Maar in werkelijkheid komt het erop neer dat dit alleen geldt als iemand binnen de drie maanden kan overlijden."

Frankie Devuyst wijst erop dat artsen zich onmogelijk kunnen uitspreken over dergelijke termijnen.

In de praktijk betekent dat meer uitwijzingen. "Ze baseren zich op het internet om te bepalen of er in een land retrovirale middelen aanwezig zijn", zegt Devuyst. "Alleen in Zuid-Soedan zijn geen retrovirale middelen beschikbaar, maar dat betekent niet noodzakelijk dat die middelen in de andere landen vlot beschikbaar zijn voor iedereen. Zo weet ik van iemand die zo'n 1.200 kilometer te voet moet afleggen om tot bij een arts te raken."

Ook bedreiging voor de volksgezondheid

Devuyst wijst erop dat veel seropositieve uitgeprocedeerden ofwel in een andere land asiel proberen te vragen, ofwel gewoon onderduiken in de illegaliteit. 

"Meestal komen ze dan in de prostitutie terecht omdat ze geen andere bronnen van inkomsten hebben. Omdat ze niet meer worden behandeld, zijn ze ook superbesmettelijk."

Indirect vormen deze mensen dus ook een gevaar voor de volksgezondheid.

Devuyst en Hiv Vereniging België pleiten onomwonden voor een regularisatie op medische grond voor dergelijke mensen.

"Het gaat om enkele tientallen gevallen", zegt hij.

Hij verzet zich tegen het beeld van een mogelijk aanzuigeffect.

"Meestal gaat het om vluchtelingen die pas na aankomst hier te weten komen dat ze besmet zijn. Voordien weten ze niet eens dat ze met het hiv-virus zijn besmet".

 

Noot Van De Redactie Hiv Vereniging België vzw :

 

Deze vaststelling(en) zijn reeds jaren gekend en de gedocumenteerde 'cases' zijn vooral toegenomen in de periode 1 juli 2012 - 1 juli 2014 tot heden. Dit is een gevolg van het asielbeleid van de voorbije jaren. Dit is géén aanklacht tegen de huidige Minister van Asiel en Migratie Theo Francken noch tegen zijn partij. Integendeel! De Hiv Vereniging België vzw hoopt door de harde feiten op tafel te leggen bij wijze van getuigenissen bvan de betrokkenen tot een humaner beleid te komen voor deze tientallen zieke mensen en hen bijgevolg hoop op een humaan leven te kunnen geven. De Hiv Vereniging België vzw nodigt de Heer Theo Francken uit om deze mensen in alle discretie te ontmoeten, zonder camera's, zonder journalisten, zonder pers.

 

Frankie Devuyst 

Voorzitter Hiv Vereniging België vzw 

0477/82.58.70 - info@hivverenigingbelgie.be 

 

 

De nieuwe Hiv-remmer Triumeq® bevat de werkzame bestanddelen: abacavir, lamivudine en dolutregravir en is bijgevolg een behandeling in 1 tablet voor HIV (Humaan Immunodeficiëntievirus)-patiënten: zowel volwassen patiënten als kinderen van 12 jaar en ouder die minstens 40 kg wegen. Triumeq® kan dus zowel bij behandelingsnaïeve als bij reeds voorbehandelde patiënten worden voorgeschreven. Daar Triumeq® niet mag gebruikt worden bij patiënten die drager zijn van een gen genaamd HLA-B*5701, is een voorafgaande bloedtest hiervoor vereist. Triumeq® wordt éénmaal daags ingenomen op gelijk welk moment van de dag, met of zonder voedsel.

1290

"Jaarlijks sterven in Afrika nog altijd meer dan een miljoen mensen aan de gevolgen van aids. Dan moet het toch mogelijk zijn die paar tientallen zieken per jaar, die wij hier goed kunnen verzorgen, te regulariseren, en zodoende het risico op verdere verspreiding van het virus, bij ons en wereldwijd, tegen te gaan.'

1289

‘Mensen die dankzij de juiste therapie een menswaardig bestaan zouden kunnen leiden, krijgen het bevel om het grondgebied te verlaten’

Asielbeleid

Dokter Rémy Demeester van het aidsreferentiecentrum in Charleroi, een van de elf gespecialiseerde centra in ons land waar mensen met hiv en aids worden behandeld, is een geëngageerd man. Hij zou al zijn tijd willen stoppen in de zorg om zijn patiënten, maar vaker dan hem lief is staat hij tegenwoordig samen met zijn collega’s op de barricaden om te strijden voor een menswaardige behandeling van patiënten die niet over een verblijfsvergunning beschikken. In zijn centrum gaat het over 10 procent van alle zieken.

Tot 2010 werden de meeste seropositieve asielzoekers uiteindelijk geregulariseerd, omdat de benodidgde medische zorg in hun thuislanden erg gebrekkig is. Dankzij die regularisatie kunnen de patiënten hier studeren, werken en een normaal leven leiden, zegt Rémy Demeester.

In 2012 werd een zogenaamde medische filter ingesteld om fraude in de medische regularisatieprocedure te bestrijden. Die filter blijkt in de praktijk een haast ondoorlatende firewall. Op grond van artikel9ter kan iemand die heel ernstig ziek is en in zijn of haar thuisland niet de nodige behandeling kan krijgen, een verblijf om medische redenen in België aanvragen. Sinds de invoering van de medische filter worden meer dan vier op de vijf aanvragen niet-ontvankelijk verklaard.

Gevolg: in 2013 kreeg nog slechts 1,6 procent van de medische regularisatieaanvragen een gunstig advies.

Juridische argumenten

‘De DVZ reikt alleen nog weigeringen uit aan seropositieve asielzoekers’, aldus Demeester. ‘Vaak op grond van juridische, veeleer dan op grond van medische argumenten. Soms gaat het om patiënten die maandenlang in het ziekenhuis hebben gelegen met zware infecties – het gevolg van een verzwakt immuunsysteen.

'Mensen die van de dood zijn gered en die dankzij de juiste therapie een menswaardig bestaan zouden kunnen leiden, krijgen vervolgens het bevel om het grondgebied te verlaten’.

Ze worden teruggestuurd naar arme Afrikaanse landen zoals Congo, Guinee, Togo, Burkina Faso of Nigeria, waar slechts een minderheid van hiv-besmette patiënten ook echt antiretrovirale therapie ontvangt. Volgens dokter Demeester staat terugsturen daarom niet zelden gelijk aan een ter dood veroordeling.

Antiretrovirale middelen zijn cruciaal voor het overleven van deze seropositieve patiënten. Maar in hun eigen land raken ze daar heel moeilijk aan. Liever verdwijnen afgewezen asielzoekers dus in de clandestiniteit, waardoor wij ze als arts vaak uit het oog verliezen, of doen ze een nieuwe aanvraag in een ander Europees land.

Dokter Demeester houdt nauwgezet informatie over zijn buitenlandse patiënten bij. De 45 asielzoekers (op in totaal 302 patiënten) die hij tussen 1 juli 2012 en 1 juli 2014 in Charleroi heeft gevolgd, vertelt hij, dienden allemaal eerst een asielaanvraag in. De meesten van hen zijn immers politieke vluchtelingen, die hun seropositieve status pas na hun aankomst in België hebben ontdekt. Van 29 patiënten werd de asielaanvraag geweigerd, 4 zijn intussen geregulariseerd, 4 wachten nog op een antwoord en 8 zijn met de noorderzon vertrokken.

Daarnaast hebben 31 van hen ook een regularisatieaanvraag om medische redenen ingediend. ’18 kregen een weigering, 7 wachten op een antwoord en 6 ben ik uit het oog verloren. Het kot erop neer, verzucht de arts, ‘dat van de 45 asielzoekers die wij de voorbije twee jaar hebben behandeld, we er nog 23 kunnen opvolgen, de helft dus’.

Grace

Ook hun vaak intrieste verhalen tekent de dokter op. Zoals dat van Grace (39), afkomstig uit Tanzania. ‘De vrouw werd daar verkracht en positief getest op tbc en hiv. Begin 2009 verslechterde haar toestand dramatisch en emigreerde ze naar België. Ze diende een verblijfsaanvraag in, maar die werd afgewezen in 2013. Volgens de DVZ vormt haar ziekte in dit stadium geen echte bedreiging voor haar leven en is antiretrovirale therapie voldoende beschikbaar in Tanzania. Wat niet klopt, de meerderheid van de hiv-patiënten krijgt er helemaal geen behandeling.

Grace kreeg een uitwijzingsbevel, maar weigert te vertrekken. De vrouw is wanhopig, bang om te sterven als ze naar haar land terugkeert, en kreeg gedurende vele maanden geen enkele medische of financiële hulp.’

Samen met 104 collega-aidsdokters uit heel het land schreef Rémy Demeester in mei vorig jaar een brief aan alle federale parlementsleden en senatoren waarin ze de manier waarop de DVZ de medische regularisatieaanvragen behandelt aan de kaak stellen en een doorlichting van de betrokken afdeling vragen. Mede daardoor, en door herhaalde klachten van zieke asielzoekers, voertde federale ombudsman nu een grondig onderzoek uit naar de werkwijze van de DVZ.

Artikel 9ter, dat de voorwaarden voor medische regularisatie bepaalt, is op papier ‘heel ruimhartig’, aldus Marc Inghelbrecht, die als raadgevend arts bij de DVZ medische regularisatie-aanvragen oest beoordelen. Na een jaar hield hij het er voor bekeken. ‘Eenieder wiens fysieke of psychische integriteit in gevaar is en in zijn land van herkomst geen aanspraak op adequate behandeling dreigt te kunnen maken, kan verblijf aanvragen. Maar de DVZ is 9ter zo restrictief gaan interpreteren, dat wij als raadgevende artsen haast alleen nog maar negatieve adviezen konden geven. Gevaar voor de fysieke of psychiche integriteit werd vertaald als ‘een direct levensbedreigende ziekte’. Als wij dan vroegen wat dat precies inhield, luidde het antwoord: doodgaan binnen de drie maanden. Dat waren natuurlijk geen schriftelijke beleidsregels, maar dat is ons in vergaderingen uitdrukkelijk zo meegedeeld. En dan komt haast niemand meer in aanmerking. Van iemand met aids weet je dat hij zal sterven zonder de juiste behandeling, maar je kunt als arts nooit vooraf zeggen of dat een kwestie van maanden of jaren is.’

Eén apotheek

Ook de manier waarop de DVZ haar weigeringen motiveert, met verwijzingen naar de beschikbare zorg in de landen van herkomst van de aanvragers, doet menige wenkbrauwen fronsen. De DVZ doet daarvoor een beroep op medische databanken en informatie die ambassades en consulaten verstrekken.

‘Maar het volstond eigenlijk dat ergens in het betrokken land één arts, één ziekenhuis of één apotheek aanwezig was waar de geneesmiddelen te krijgen waren. Er zijn maar heel weinig landen waarvan het internet zal zeggen dat er volstrekt niets beschikbaar is. Mij schiet op dit moment alleen Zuid-Sudan te binnen’.

Volgens aidsdokters zoals Rémy Demeester is de huidige toepassing van artikel 9ter strijdig met hun medische deontologie en met de mensenrechten van de asielzoekers. Ze is ook contraproductief in de internationale strijd tegen aids, waarin ook België zich engageert.

‘Er zijn op dit moment 35 miljoen hiv-besmettingen in de wereld’, zegt Demeester.

‘Volgens de Wereldgezondheidsorganisatie zouden 26 miljoen daarvan met antiretrovirale therapie moeten worden behandeld. We zitten op dit moment aan iets meer dan 10 miljoen. Slechts 40 procent van de mensen die het nodig hebben, krijgen dus de nodige geneesmiddelen.

Jaarlijks sterven in Afrika nog altijd meer dan een miljoen mensen aan de gevolgen van aids. Dan moet het toch mogelijk zijn die paar tientallen zieken per jaar, die wij hier goed kunnen verzorgen, te regulariseren, en zodoende het risico op verdere verspreiding van het virus, bij ons en wereldwijd, tegen te gaan.’

‘Mensen die dankzij de juiste therapie een menswaardig bestaan zouden kunnen leiden, krijgen het bevel om het grondgebied te verlaten’.

Het volledige interview met Dr. Rémy Demeester van het aidsreferentiecentrum in Charleroi in KNACK dd. 20 mei 2015 binnenkort op deze website. 

Bron: Knack dd. 20 mei 2015

Wereldwijd wordt slechts 37 procent van de mensen met hiv behandeld met hiv-remmers, zo blijkt uit nieuwe data van UNAIDS. Van de 35 miljoen mensen met hiv, krijgen 22 miljoen mensen géén medicijnen.

1288

Daardoor overlijden dagelijks nog altijd meer dan vierduizend mensen onnodig aan de gevolgen van aids.

Het Aids Fonds roept Nederlanders op een petitie te tekenen op www.aidsfonds.nl/doodzonde. Met de petitie wordt minister Ploumen van Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking gevraagd om het internationale patentensysteem te agenderen tijdens het Nederlands voorzitterschap van de Europese Unie. 

Met de campagne ‘Geen medicijnen is doodzonde’

Zie : (http://doodzonde.aidsfonds.nl/verhalen-achter-de-fotos/index.html)

vraagt het Aids Fonds aandacht voor de ongelijke toegang tot hiv-remmers in de wereld. De organisatie wil dat Nederland zich harder maakt voor betaalbare medicijnen, onder meer door het internationale patentensysteem te agenderen tijdens het voorzitterschap van de Europese Unie. De campagne start morgen met een fototentoonstelling van Sacha de Boer op het Museumplein in Amsterdam. De Boer opent haar tentoonstelling samen met de eerste ambassadeur van het Aids Fonds: Freek Bartels. 

Roep om betaalbare medicijnen

Sinds 1995 hebben hiv-remmers naar schatting 7,6 miljoen doden weten te voorkomen. Ton Coenen, directeur van het Aids Fonds: “Dat is een ongekende prestatie, maar er is nu actie nodig om ook de mensen te bereiken die buiten de boot dreigen te vallen. Betaalbare medicijnen zouden voor iedereen toegankelijk moeten zijn, waar ook ter wereld.”  Redenen voor slechte toegang tot hiv-medicatie zijn onder andere armoede en de beperkte beschikbaarheid van hiv-tests. Maar ook discriminerende wetgeving en hoge medicijnprijzen als gevolg van patentafspraken tussen farmaceuten en overheden vormen belangrijke belemmeringen.

Patenten maken medicijnen nodeloos duur

Farmaceutische bedrijven hebben in veel landen patenten op hiv-remmers, wat ze een monopoliepositie geeft voor het op de markt brengen van deze medicijnen. Vooral middeninkomenslanden worden genoodzaakt om zelf wet- en regelgeving op te stellen waarmee zij onder de patentafspraken uit kunnen komen. Daarin is niet ieder land even succesvol. Hierdoor bestaan grote verschillen in de prijzen die overheden voor dezelfde medicijnen betalen. Zo kost de behandeling met antiretrovirale middelen de Zuid-Afrikaanse overheid 134 dollar per persoon per jaar, terwijl de kosten in de Oekraïne 455 dollar per persoon per jaar bedragen. In een groot aantal landen is het beschikbare overheidsbudget ontoereikend om alle hiv-positieve inwoners te behandelen.

Om iets aan deze onrechtvaardige situatie te doen, roept het Aids Fonds Nederlanders op een petitie te tekenen op www.aidsfonds.nl/doodzonde. Met de petitie wordt minister Ploumen van Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking gevraagd om het internationale patentensysteem te agenderen tijdens het Nederlands voorzitterschap van de Europese Unie. 

Met een foto-expositie op het Museumplein in Amsterdam wil het Aids Fonds aandacht vragen voor hiv-patiënten die geen medicatie kunnen krijgen. Onder de noemer 'Geen medicijnen is doodzonde' opende dinsdagochtend de tentoonstelling met twintig foto's van Sacha de Boer die het verhaal vertellen van mensen met hiv.

1287

Sacha De Boer reisde hiervoor samen met het Aids Fonds door onder meer Oekraïne, Zuid-Afrika en Myanmar. „Van de 35 miljoen mensen met hiv in de wereld, heeft ruim 60 procent geen toegang tot hiv-medicatie”, verklaart het fonds. „De foto's vertellen een verhaal van onrecht in een wereld waar het lot van miljoenen mensen in handen ligt van nationale overheden en farmaceuten.”

Het probleem ligt bij de hoge medicijnprijzen als gevolg van patentenafspraken tussen overheden en farmaceuten en discriminerende nationale wet- en regelgeving, stelt het fonds. „Dagelijks overlijden nog altijd meer dan 4000 mensen aan de gevolgen van aids.” En dat terwijl volgens de organisatie niemand hoeft te overlijden aan de gevolgen van aids en de medicatie goedkoop kan worden gemaakt.

Naast de foto-expositie heeft het Aids Fonds een petitie online gezet, die minister Lilianne Ploumen (Ontwikkelingssamenwerking en Buitenlandse Handel) oproept het patentenbeleid op de agenda te zetten tijdens het Nederlandse voorzitterschap van de Europese Unie.

De tentoonstelling is nog tot 29 mei te zien op het Museumplein en verhuist dan naar het stadhuis.

Having a NEGATIVE family can be the most POSITIVE thing in your life.

1286

Wereldwijd leven 35 miljoen mensen met hiv. Slechts 37% van hen krijgt hiervoor levensreddende medicijnen. Hoge medicijnprijzen, als gevolg van patenten, vormen een belangrijke barrière voor de toegang tot behandeling. ‘Zo veel mogelijk winst behalen’ in plaats van ‘zo veel mogelijk mensen redden’ bepaalt de prijs van hiv-remmers. Dat moet anders.

1285

Lees alle verhalen: http://doodzonde.aidsfonds.nl/verhalen-achter-de-fotos/index.html

Volgens de Wereldgezondheidsorganisatie staat de wereld voor een 'antibioticacrisis'. Daarmee bedoelt de organisatie dat bacteriën steeds meer resistent worden tegen de antibiotica die ze moeten bestrijden.

1283

"We spreken niet meer van een toekomstig probleem, het falen van antibiotica is iets wat nu aan het gebeuren is", aldus de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO). "Simpele infecties of kleine verwondingen die vroeger met antibiotica werden opgelost kunnen zo weer dodelijk worden", zegt directie-assistent Keji Fukuda. Hij benadrukt dat de wereld moet leren om anders om te gaan met antibiotica. "We moeten nieuwe manieren vinden om infecties te voorkomen en daarnaast antibiotica anders voorschrijven en gebruiken. Dat vergt tijd en onderzoek maar als we dat niet doen dan zullen de gevolgen desastreus zijn."

De WHO waarschuwt dat de antibioticacrisis zelfs erger zou kunnen worden dan de aidscrisis uit de jaren 80. Dit is waarom:

Dat stellen onderzoekers van het VU Medisch Centrum. Vaccinatie tegen het humaan papillomavirus (HPV) voorkomt keelkanker, anuskanker (AIN) en peniskanker. Genoeg reden om de gratis vaccinatie ook aan jongens te gaan aanbieden, volgens de onderzoekers. Meisjes krijgen deze al. De vaccinatie wordt vooral belangrijk voor homoseksuele jongens. Die profiteren in tegenstelling tot heterojongens namelijk nog niet van de bescherming die is ontstaan door HPV-vaccinatie onder vrouwen.

1282

Mannen met hiv hebben een hogere kans om voorstadia van anuskanker te ontwikkelen (AIN). Niet altijd leidt dit tot anuskanker, maar het zorgt voor veel ongerustheid als je het eenmaal hebt.
 

Lees meer over HPV-vaccinatie: http://bit.ly/1Jc5ZZH