Home | Nieuws

Nieuws van andere verenigingen

1406

© Pauline Moret

"Ik wil niet bijdragen aan dat taboe, door in stilte te leven."

De 41-jarige Pauline Moret uit Amsterdam weet sinds oktober 2006 dat ze het hiv-virus heeft. Op Wereld Aids Dag doet ze haar verhaal tegen RTL Nieuws. "Dat het virus zich nog steeds verspreidt, komt door de mensen die zich niet laten testen. Daar maak ik me boos over."

Vermoeidheid, hoofdpijn, buikpijn, koorts… Daarmee begon het in 2006. Pauline voelde zich niet lekker en ging naar de dokter. "Het leken griepverschijnselen. Maar al gauw werd het zo ernstig dat ik in het ziekenhuis moest worden opgenomen. Daar werd een hiv-test gedaan. De eerste test kwam negatief terug, omdat mijn lichaam nog geen antistoffen had aangemaakt. Maar na een week bleek uit een andere test dat ik toch een acute hiv-infectie had."

Dat had Pauline totaal niet zien aankomen. "Als je die diagnose krijgt, raak je wel even in shock. Ik was zo naïef dat ik dacht dat hiv alleen leefde in de homo-scene, of in Afrika. Ik zag mezelf niet als iemand die dat kon overkomen. Vooral omdat ik veel maatregelen had getroffen om geen soa's op te lopen."

 

Pauline liet altijd twee keer per jaar haar bloed checken, onder andere op soa's. Ze had vooral monogame relaties. En als ze dan soms kort een vriendje tussendoor had, gebruikte ze altijd condooms. "Ik kreeg het virus via mijn toenmalige vriendje. Hij wist niet dat hij drager van het hiv-virus was. In eerste instantie gebruikten wij ook condooms, maar als je dan op een gegeven moment echt verliefd bent, doe je dat niet meer. Een maand nadat we voor het eerst met elkaar naar bed gingen, begonnen bij mij de verschijnselen." 

Het nieuws kwam als een donderslag binnen. "Het eerste wat je denkt als je de diagnose krijgt, is: ga ik hier dood aan? Kan ik nog kinderen krijgen? Wat is de impact op mijn leven? Er komt heel veel op je af. Mijn vriend bleek het dus ook te hebben, maar hij wilde er niet over praten. Ik was verliefd, dus voor zijn privacy heb ik het geheim gehouden. Maar daardoor kon ik mijn verdriet met niemand delen."

Pas toen de relatie stukliep, vertelde Pauline het nieuws aan haar omgeving. "Het moment dat ik erover kon praten met familie en vrienden was een belangrijk keerpunt. Het was een bevrijding, omdat ik eindelijk de steun kon ontvangen die ik nodig had. Iedereen reageerde met veel liefde en respect. Toen pas kon ik gaan beginnen met verwerken." 

 

Pauline koos er bewust voor om helemaal open te zijn over de ziekte.

"Ik dacht bij mezelf: waarom zou ik het bepaalde mensen niet vertellen? Als ik het verzwijg, waarom doe ik dat dan? Uit angst of uit schaamte, was mijn conclusie. Maar ik wil niet bijdragen aan dat taboe, door in stilte te leven. Daarom vertelde ik het eigenlijk aan iedereen in mijn omgeving. Het gevolg was wel dat het me heel veel energie heeft gekost."

Maar het had ook een positief effect: "Doordat ik er zo open over was, kon ik er mijn werk van maken bij organisaties als Dance4life en de Hiv Vereniging. Het is mijn levensmissie geworden om de taboes rondom aids en hiv te doorbreken."

Haar allerbelangrijkste boodschap: "Iedereen loopt risico om een hiv-infectie op te lopen. En dat komt niet door de mensen die weten dat ze hiv hebben. Die geven het namelijk niet meer door, die behandelen het goed en onderdrukken het virus met medicatie. Het grote gevaar zijn de mensen die niet weten dat ze het virus hebben. Dat zijn de mensen die het virus verspreiden. Mijn ex-vriendje wist ook niet dat hij het virus had. Het risico ligt dus bij de mensen die zich niet laten testen."

 

Daar maakt Pauline zich boos over. "Dan zeggen ze: ik behoor niet tot de risicogroep. Sommige huisartsen zeggen dat zelfs, als mensen langskomen voor een hiv-test. Onzin, iedereen loopt het risico! Hiv kent geen voorkeur: niet op leeftijd, niet op huidskleur, op opleiding of op burgerlijke stand. Ook mensen met een monogame relatie lopen risico. Je kunt gewoon getrouwd zijn en ervan uitgaan dat je partner trouw is, maar je weet het nooit zeker."

Als je hiv hebt, dan wil je dat echt liever weten, zegt Pauline. "Het is tegenwoordig zo goed behandelbaar. Hoe eerder je aan de medicatie gaat, hoe beter. Je kunt er een gezond en lang leven mee leiden."

1402

Zestien was Anne en stapelverliefd. Zo’n prille eerste romance, hoe mooi en onschuldig hoort het leven dan te zijn? Dat was het ook. Tot een test uitwees dat de jonge Romeo het hiv-virus bij zich droeg. Drie maanden later bleek ook Anne besmet.

„Hij was mijn eerste echte vriendje. Natuurlijk hadden we wel eens van hiv en aids gehoord, maar we woonden in een klein dorp. Hier komen dat soort dingen niet voor, dachten we. Hoe belangrijk het was om jezelf tegen ziekten te beschermen, hoorden we in de klas tijdens seksuele voorlichting. ’Misschien moeten wij ons ook laten testen’, zeiden we tegen elkaar. Zijn uitslag was meteen positief. Ik werd negatief getest, maar moest iedere maand terugkomen in verband met de incubatietijd. De eerste twee tests waren negatief. Mijn hoop groeide. De derde keer was het mis.

Mama's bloed is ziek

„De man met wie ik ben getrouwd, was eerst alleen een goede vriend. Hij wist al langer van mijn ziekte. Inmiddels ben ik 26 en hebben we twee kinderen. Die zijn met een spuitje verwekt. Ik wilde niet dat mijn geliefde risico liep. Tijdens de zwangerschap heb ik medicijnen geslikt zodat mijn kinderen gezond geboren zouden worden.

Ze zijn nu 4 en 5 en weten dat ik ’anders’ ben. ’Mama heeft ziek bloed.’ Nee, ik ben niet bang dat ik hen besmet. Ze weten dat ze uit de buurt van mijn bloed moeten blijven.

Lees het hele interview met Anne hier

1383

Zelfs toen hij wist dat hij besmet was met het hiv-virus had Charlie Sheen onveilige seks met diverse bedpartners. In Nederland vinden jaarlijks zo’n 172.000 soa-consulten bij de huisarts plaats en zijn er ruim 113.000 soa-consulten op GGD-soa- poliklinieken. De gevolgen van een soa zijn in bijna alle gevallen ingrijpend te noemen. Bijvoorbeeld voor Ilse.

"Mijn man had vier jaar geleden vage klachten, zoals zweten en hoofdpijn. Bij een huisarts is een bloedonderzoek gedaan en bleek dat hij hiv had."

"Natuurlijk stond onze wereld op zijn kop. We waren in shock. We hadden toen al een dochter. We zijn supergoed opgevangen in het ziekenhuis, ik heb nog nooit zulke betrokken specialisten meegemaakt. Ik ben toen getest en gelukkig was alles goed met mij. Omdat ik het niet heb, weten we ook dat onze dochter het niet heeft. De vraag hoe hij aan hiv komt, was voor mij minder belangrijk. Natuurlijk heeft hij wel eens onbeschermde seks gehad voor hij mij kende, maar hij heeft nooit een losbandig leven geleid. Hij heeft zijn ex-vriendin ook gebeld, maar die had het niet. Ik ben helemaal niet boos op hem. Hij wist zelf niet dat hij het had, dus hoe had hij het mij moeten vertellen?”

Stigma

“Toen ik net zwanger was van onze dochter, ben ik zoals iedereen getest op alle geslachtziektes en hiv en toen had ik niks. Anders waren er eerder alarmbellen afgegaan, maar daar was helemaal geen reden voor. Ik ben niet boos op mijn man. Het had mij ook kunnen overkomen! Er zijn zoveel mensen die het hebben, horen we vaak in het ziekenhuis en bij de apotheek.

Maar ook zoveel mensen die er niet over praten. Als je kanker hebt, vinden mensen het zielig voor je, wat natuurlijk ook zo is. Maar niemand die zegt: je had minder moeten drinken, eten of roken. Als je hiv of aids hebt, wordt er wél op een bepaalde manier naar je gekeken. Terwijl je daar ook niet om gevraagd hebt. Het wordt tijd dat het stigma eens verdwijnt.

In de media gaat het te weinig over hiv bij hetero’s, vaak gaat het over homoseksuelen of over bijvoorbeeld Afrika. Het wordt ook tijd dat mensen het beeld kwijtraken van hoe van aids in het begin was. Het zijn niet meer de jaren tachtig met René Kleijn. Het is goed te behandelen. Wij kunnen nu zelfs gewoon vrijen net als ieder ander, zijn levensverwachting ligt niet lager dan bij een ander. Hij kan gewoon zeventig of tachtig worden.”

Geheim

“Mijn man en ik wilden graag een tweede kindje, we dachten dat we dat uit moesten stellen. Gelukkig bleek het goed te kunnen met medicatie. Hij moest eerst medicijnen gaan slikken. Het advies was te wachten tot het virus een half jaar niet meer detecteerbaar was in zijn bloed. Bij hem was dat binnen drie maanden het geval, maar we hebben wel een half jaar gewacht, voor de zekerheid. Inmiddels ben ik een paar maanden zwanger van ons tweede kindje. Mijn man wordt nu elke drie maanden getest. Ik elk jaar. Ik denk wel dat ik een engeltje op mijn schouder heb. Wij zijn al zeven jaar samen en ik heb niks.

Angst en onwetendheid overheerst bij veel mensen, waardoor er nog steeds niet openlijk over gesproken kan worden. Weinig mensen weten het van ons. Dat is voor mij het ergste: het geheim houden, het zwijgen. Zelfs onze beste vrienden weten het niet. Er worden wel eens grappen gemaakt in onze vriendenkring over aids, dan kijken wij elkaar aan. Ze moesten eens weten, maar we houden onze mond. Ze weten het niet op zijn werk en we willen niet dat onze kinderen ermee gepest worden. Toch moet ik soms op mijn lip bijten om het niet te zeggen. Ik vind het vreselijk dat we er niet open over kunnen zijn.”

Bang om te testen

“Mijn kinderen zou ik willen adviseren om het niet zonder condooms te doen. Iemand kan heel lief zijn, niet losbandig, maar weet zelf niet dat hij wat heeft. Sommige mensen zijn bang om te testen. Doe dat wel, raad ik aan, want er is nog van alles aan te doen als je er vroeg bij bent, dat zie je maar bij ons. Dan kun je prima leven en zelfs ook nog nieuw leven maken.”

De campagne 'Hiv uit de kast' van Hello Gorgeous NL is gestart. 

De campagne om hiv zichtbaar te maken voor het grote publiek door mensen met hiv die er open over zijn is losgebarsten met het online gaan van hivuitdekast.nl. Je kunt hier meer vinden over het leven met hiv anno nu, door de verhalen van rolmodellen Anne, Eliane, Jeffrey, Ronald en Kenny. Ze hebben elk een tweegesprek met een dierbare uit hun omgeving. En ook zijn er filmpjes te van te zien. 

Op hivuitdekast.nl kun je verder antwoord krijgen op de meest basale vragen over hiv anno nu en tips & tricks lezen over het open zijn over hiv naar je omgeving en hoe je kunt reageren als iemand je vertelt dat hij of zij hiv heeft. 

Ook is er een pagina op Facebook: facebook.com/hivuitdekast.

Het online gaan van hivuitdekast.nl is slechts het begin. Over een aantal weken worden de posters onthuld die van 23 november – 6 december in de vier grote steden komt te hangen.

Ook verschijnt er een speciale editie van hello gorgeous, het enige magazine over hiv in Nederland, dat helemaal in het teken zal staan van de campagne.

Bron: Hello Gorgeous NL

1371

 

 

1369

 

1368

 

1367

 

1366

1354

‘Een eerlijk relaas over homo zijn, liefde in tijden van hiv, de uitdagingen van seropositief zijn, en nooit opgeven.’

professor Marie Laga, Instituut voor Tropische Geneeskunde

Natuurlijk, de wereld is aan de optimisten. Maar wat doe je wanneer je dokter je op een dag meedeelt: ‘Uw bloedresultaten wijzen uit dat u seropositief bent’? Het is augustus 1995 en Peter Dombret, op dat moment net 28 jaar, voelt de hemel op zijn hoofd vallen. In die periode staat de diagnose nog bijna gelijk aan een doodvonnis. Dat zijn toenmalige vriend en grote liefde Tom al langer seropositief is, daarvan op de hoogte is, en hem al dan niet bewust besmet heeft, maakt het drama nog groter. Maar wonderlijk genoeg krabbelt Peter overeind. Eerst aarzelend maar daarna steeds vastberadener. Al snel licht hij zijn ouders in, zijn vrienden volgen. ‘Twee tot drie jaar na mijn besmetting lukt het mij om de ziekte een goede plaats te geven’, vertelt hij. ‘Mijn motto is: “Ik ben seropositief, maar laat die “sero” maar vallen.”’ En zo vervelt Peter Dombret tot Peter Positief. Dit boek is zijn verhaal en het klinkt als een lied van hoop en optimisme.

Auteur

Peter Dombret kwam ruim 25 jaar geleden uit de kast als homo. 20 jaar geleden werd hij besmet met hiv. Peter Positief is zijn debuut als schrijver.

Boekgegevens

isbn: 9789462670488 · 2015 · paperback (12,5 x 20 cm) - 226p. · prijs: € 22.50

De Hiv Vereniging België vzw verzorgde het voorwoord en de informatieve paginas.

Per verkocht exemplaar van dit boek gaat er 1 euro naar de Hiv Vereniging België.

Inleiding

http://epo.be/fragmenten/9789462670488-B-inleiding.pdf

 

1365

‘Ik ben 22 jaar en ik heb hiv’, vertelt Lucas. Deze energieke Mister Gay-kandidaat vindt dat het stigma rond hiv nu eindelijk afgebroken moet worden.

‘Mensen reageren nog steeds onnodig heftig op hiv. We zijn tegenwoordig al zo ver op het gebied van medicatie, dat het echt niet zo’n grote invloed op je leven hoeft te hebben, mits je er verantwoordelijk mee omgaat. Kijk maar naar mij, ik heb een actief en druk leven en geniet honderd procent, hiv is maar een heel klein deel van mij’ aldus Lucas op de site van Mister Gay.

Toch is zijn hiv-status wel de reden waarom hij zich heeft opgegeven. ‘Ik wil dat we het schaamtegevoel omtrent hiv bestrijden. Ik schaam me er niet voor en wil jongeren die met hetzelfde kampen leren zichzelf te accepteren en zich er ook niet meer voor te schamen.”

Als hij de nieuwe Mister Gay wordt, wil Lucas ook voorlichting geven over veilige seks en jongeren meegeven wat de consequenties zijn als ze dit niet serieus nemen.

1347

'Homoseksuele moslims worden nergens veroordeeld in de koran.' (© Yohanne Lamoulere)

Imam, openlijk homoseksueel en grondlegger van een Parijse moskee waar homo’s, lesbiennes en transseksuelen, maar ook atheïsten, welkom zijn. Gehuwd en weer gescheiden, voorvechter en dromer van een progressieve islam, die zelfs blasfemie moet kunnen omarmen. De Brusselse organisatie Omnya vond met Ludovic-Mohamed Zahed de perfecte spreker voor haar slotconferentie, nu vrijdag in De Markten, van een actieweek tegen homofoob geweld, taboes en stereotiepe denkpatronen over homoseksualiteit in de Arabisch-islamitische cultuur.

H et levensverhaal van de theoloog, en doctor in de antropologie en sociologie, leest als een bildungsroman met veel wendingen. Als eenjarige verhuist hij met zijn ouders van Algerije naar Frankrijk. Rond zijn achtste vraagt hij zich af of hij een jongen of een meisje is. Broerlief slingert hem meermaals naar het hoofd: ‘Dat zal je leren een man te zijn.’

In 1991 breekt de Algerijnse burgeroorlog uit en trekt Zahed als tiener naar de buitenwijken van Algiers, waar hij onderwezen wordt in de salafistische leer en waar hij een radicale islamist wordt. “Dat betekende vijf keer bidden per dag. Maar in dat ‘pakket’ zat ook homofobie en vrouwen- en jodenhaat. Je reinste fascisme,” zegt hij.

Hij leert de Koran uit het hoofd en realiseert zich dat hij verliefd is op een korangeleerde. Hij is 17. Een shock, zo zegt hij zelf, “want ik zag mezelf als homohater.”

Eenmaal terug in Frankrijk, negentien intussen en uitspraken zoals ‘trouw snel, dan gaat het wel over’ naast zich neerleggend, waagt hij zich aan een relatie met een man die zich politiek bekent tot het Front National, én hem besmet met HIV. Opnieuw een schok.

Op zijn 21ste raapt hij al zijn moed bijeen – zijn rugzak is gepakt – en licht hij zijn familieleden in. Moeder zal vier jaar nodig hebben om de boodschap te aanvaarden, vader reageert minder afkeurend dan gedacht, ook al zegt hij: “Je zal verstoten worden, dus kom niet huilen op mijn schouder.”
De uiteindelijk steun van zijn familie is cruciaal en de kiem van elk later engagement, zegt hij, maar ook van zijn herwonnen geloof in de islam na een jarenlange afzwering die uiteindelijk “voelde als een afgehakte arm.”

Ludovic-Mohamed Zahed stort zich in de studies en in 2010 richt hij de organisatie Homosexuels musulmans de France op. Twee jaar later stampt hij een inclusieve moskee uit de grond, de allereerste in zijn soort. Zeg niet ‘gay moskee’, want heteroseksuelen zijn er meer dan welkom. Ze zijn zelfs in de meerderheid. Ook joden, christenen en atheïsten zijn welkom en er is - uiteraard - geen gescheiden gebedsruimte tussen mannen en vrouwen. Het is “gewoon een gemeenschappelijke ruimte om te bidden”.

Getting Pregnant While Living with HIV in 2015

In many ways, one of our greatest success stories in the fight against HIV/AIDS to date has been our ability to reduce dramatically the rate of new HIV infections being passed from mother to child. On a global scale, the President's Emergency Plan for AIDS Relief (PEPFAR) recently celebrated its one-millionth baby born HIV-free. In the United States, fewer than 200 babies were born with HIV in 2013.

1323

My own children are now 11 and nearly 13, and in most urban settings no one raises an eyebrow when they say "My Mom has HIV." I wish I could say this was universal, but it isn't. Many health care providers are not familiar enough with the information about HIV to know that HIV-positive women can choose to become pregnant, and that, with access to good prenatal care and HIV treatment, their risk of transmitting HIV to their infants is less than two percent. This is why it is so important to find a health care provider who is knowledgeable about HIV and pregnancy – they are definitely out there!

And, now more than ever, there are advances in our understanding of how to prevent HIV infection between partners who are hoping to conceive. With the availability of PrEP (Pre-Exposure Prophylaxis), couples who are sero-different (one is HIV-positive and the other HIV-negative) can consider using HIV treatment to protect the HIV-uninfected partner while attempting to become pregnant.

1324

Increasingly, people with HIV are expected to live long healthy lives and the choice to have a family is an important one for many of us. It is still essential for each woman to consider all of the possibilities and make an informed choice when choosing to become pregnant and ultimately, to become a mother.

The advice is still largely the same. Find a health care provider you can work with who is willing to help you through pregnancy and delivery in a supportive and non-judgmental manner. Make sure your health is stable and any medications you take (for HIV or other reasons) have at least been tested in pregnancy and are believed to be safe. Figure out who your support system is and make sure they are ready and able to help! Be honest with yourself about your choice and make sure it is YOUR choice, not someone else's choice for you to become pregnant. Exercise, eat well, get enough sleep, don't smoke or use substances such as alcohol or recreational drugs, and treat your body like the temple that it is!

Nice reaction: Good luck! I hope the information we provide here helps you along the way!

Steeds meer Britse politieke kandidaten outen zich als Hiv-positief. David Kirwan, kandidaat voor de partij 'Green Party' out zich met als doel het stigma waar vele mensen met hiv dagelijks mee te kampen krijgen de kop in te drukken. David Kirwan is de derde Britse politicus die zijn hiv-diagnose bekend maarkt. Hij is wel de eerste politieke kandidaat die naast hiv ook zijn AIDS diagnose en zijn gevecht met co-infecties bekend maakt.

1278

Hierna het Engelstalige interview met David Kirwan.

Taboes en angst vormen onder etnische minderheden nog steeds grote barrières voor het bespreekbaar maken van leven met hiv. Soa Aids Nederland maakte filmportretten van migranten met hiv. De filmpjes brachten een positieve schok teweeg onder professionals en bij zelforganisaties. Niet eerder kwamen mensen met hiv uit Afrika, Suriname en Latijns Amerika zo open, trots en krachtig in beeld. 

"Ik ben Dion Oude Lansink, 42 jaar en ik ben getrouwd met Liako"

1266

...."oh no, you're living with HIV and I can not date someone with HIV"...

1267